Het hart van 's Heerenbosch

De villa

De villa vormt het herkenbare middelpunt van ’s Heerenbosch. Omringd door de tuinen staat het huis al generaties lang op deze bijzondere plek.

Het huis door de seizoenen

Midden in de tuin

De villa en de tuin horen onlosmakelijk bij elkaar. Vanuit het huis kijk je uit over het groen, terwijl bomen, borders en waterpartijen het huis van alle kanten omringen.

Ieder seizoen geeft de villa een ander gezicht. Van het frisse groen in het voorjaar tot warme herfstkleuren en stille winterochtenden

Een huis in het aardbevingsgebied

De keerzijde van deze plek

De villa ligt midden in het Groningse aardbevingsgebied. De gevolgen daarvan zijn voor ons niet alleen zichtbaar aan het huis, maar maken deel uit van het dagelijks leven. De schade is nog altijd niet naar behoren afgehandeld.

Al jaren voeren wij procedures tegen de overheid en de NAM voor erkenning van de schade en een rechtvaardige schadeloosstelling. Het behoud van ’s Heerenbosch betekent daardoor niet alleen zorgen voor huis en tuin, maar ook een voortdurende strijd om te kunnen herstellen wat door de gaswinning is beschadigd.

De bronzen stier

Een thuis onder druk

Herstel en onzekerheid

De bronzen stier heeft een markante plek bij ’s Heerenbosch. Tussen het groen vormt hij een krachtig en herkenbaar element bij de villa.

Achter de vertrouwde gevel gaat een werkelijkheid schuil die van buiten niet altijd zichtbaar is. De gevolgen van de aardbevingen raken het huis én het dagelijks leven.

Werkzaamheden aan de villa laten zien wat nodig is om het huis te behouden. Tegelijk duurt de strijd om erkenning en een rechtvaardige schadeloosstelling voort.

Van Halfweg tot ’s Heerenbosch

Een geschiedenis die eeuwen teruggaat

De geschiedenis van deze plek begint lang voordat de huidige villa werd gebouwd. Al in 1720 worden bewoners van Halfweg genoemd. In de eeuwen daarna wisselden eigenaars, pachters en bewoners elkaar af en ontwikkelde het terrein zich geleidelijk.

In 1856 werden twee agrarische bedrijven samengevoegd: Halfweg, met 51 grazen, en De Staart, met 37 grazen. De Staart lag ten oosten van het Maarvliet. Deze samenvoeging vormde een belangrijke stap in de ontwikkeling van het latere bezit.

In 1913 lieten Derk Jacob Huizinga en Frederika Heilina van der Molen ongeveer 300 meter ten westen van de boerderij de villa bouwen die we vandaag kennen.

Een ingrijpende verandering volgde in 1975, toen de Provincie Groningen grond aankocht voor de aanleg van de Eemshavenweg. Het perceel werd daarbij in een oostelijk en westelijk deel gesplitst. Rond de villa werd bos aangeplant.

Vanaf 2000 werd de villa grondig gerestaureerd en kreeg zij de naam ’s Heerenbosch. Ook de tuin veranderde: rond het huis ontstond de landschapstuin die de basis vormt voor de tuin van vandaag.

Eigenaars, pachters en bewoners

Bewoners door de eeuwen heen

Door de eeuwen heen kende deze plek verschillende eigenaars, pachters en bewoners. De namen vertellen niet alleen iets over het huis, maar ook over de ontwikkeling van Halfweg en het latere ’s Heerenbosch.

1913 — Derk Jacob Huizinga en Frederika Heilina van der Molen
1957 — Mensina Anje Huizinga en Georg Alfred Brongers
Engelhardus Albertus Wiersma (±31 ha.)
C.J. Doornbos (overig land)
1976 — Ceus Hinderik Wolthuis
1989 — Gerrit Roemers en Grietje Heika Anjewierden
2000 — Erwin W. Lamberts en mr. Harold G. H. Suk

1720 — Kinderen van Jan Ebels
1775 — Albert Hansen
1782 — Derk Pieters en Martje Berends
1795 — Evert Klaassens en Sijben Jans
1808 — Johannes Rienks en Aukje Sijdses
1835 — Klaas Johannes Rienks en Jantje Freerks Bruininga
1856 — Lambertus Hofman en Geziena Hendriks Staal
1890 — Tjaard Hofman en Aalstje Johannes Mulder

De villa

Halfweg / vóór de villa

Oorspronkelijke bouwtekening van de villa, 1913.

De oorspronkelijke tekeningen

De villa op papier

De oorspronkelijke bouwtekeningen geven een bijzonder beeld van de villa zoals zij aan het begin van de twintigste eeuw werd ontworpen. Plattegronden, gevelaanzichten en bouwkundige details laten zien hoe het huis in 1913 vorm kreeg — en hoeveel daarvan ruim een eeuw later nog herkenbaar is.